Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Βασιλιάς...





Τα αυτοκίνητα τρέχουν με ταχύτητα ανταγωνιστικών προθέσεων. Ο δρόμος δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ακόμη και πατώντας το κουμπί για τους πεζούς πρέπει να ελέγξεις μην και πλησιάζει κάποιος από κείνους τους οδηγούς που νιώθουν πως πάντα έχουν προτεραιότητα.

Σ' έναν τέτοιο δρόμο δεν σταματάς. Για κανένα λόγο δεν σταματάς. Οι πίσω βιάζονται, οι δίπλα προσπερνούν. Θα γίνεις αιτία ατυχήματος.  Σ' έναν τέτοιο δρόμο δεν σταματάς. Εκτός κι αν...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που χωρίς λόγια ξεπερνούν το αυτονόητο της Αδιάφορης Εποχής και τοποθετούν τον Εαυτό τους, χωρίς σχέδιο, παρά μόνο με την παιδική τους ευαισθησία, πιο πάνω από τον μέσο ανθρωπάκο που ποτέ δεν αποκλίνει από την πορεία του προγραμματισμού του.

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που το αυτονόητο της Προσφοράς το κάνουν αβίαστα πράξη, χωρίς ενδοιασμούς.

Κεντρικός δρόμος επαρχιακής πόλης. Τα αυτοκίνητα τρέχουν όπως παντού. Ένα γατάκι, μιας βδομάδας γεννημένο θαρρείς, ένα μέτρο από το οδόστρωμα κατευθύνεται προς τις ρόδες κάποιου αυτοκινήτου. Ένα βλέμμα το διακρίνει. Ένας οδηγός πατά φρένο. Κάνει όπισθεν. Κατεβαίνει και το παίρνει μαζί του. Και τώρα τί?...

Τί?...
Τώρα ξεκινούν όλα...

Αγάπη, ζεστασιά, χάδια, γάλα με την σύριγγα γιατί δεν μπορεί μόνο του να φάει, όταν κλαίει και τρέμει από τον πανικό της πρόωρης απομάκρυνσης από την μητέρα του να το έχεις αγκαλιά, να το φροντίζεις, να... να... να...

Οι τζιχαντιστές αποκεφαλίζουν ανθρώπους. Εμείς, οι εκπαιδευμένοι πλέον παρατηρητές, από την ασφάλεια του σπιτιού μας καταγράφουμε την φρίκη.
Όμως κάπου ανάμεσά μας υπάρχουν κάποιοι Άνθρωποι που μπορούν να επιβραδύνουν, να σταματήσουν, να απλώσουν το χέρι για βοήθεια χωρίς να σκεφτούν πως θ' αργήσουν, τί θ' ακολουθήσει, αν θα μπλέξουν.... αν.... πως.... αν.... πως.....

Θα μου πεις "Και τί έγινε που σώθηκε ένα γατάκι?.... Δεν κοιτάς πόσα παιδιά κακοποιούνται, εγκαταλείπονται και πεθαίνουν?"

Θα σου πω πως η Αγάπη στον Άνθρωπο αποδεικνύεται μέσα από την πιο μικρή του πράξη.
Αυτός ο Άνθρωπος έμαθε να νοιάζεται...
Εκείνος που έμαθε να προσπερνά, μια ζωή θα προσπερνά...

Είμαι διπλά τυχερή.
Πρώτον γιατί μοιράστηκα την Υπέροχη Πρόθεση αυτού του Ανθρώπου, εφόσον μου εμπιστεύτηκε αυτό το πλασματάκι και δεύτερον γιατί αυτός ο Δικός μου Άνθρωπος επιβεβαίωσε μία Αλήθεια που κάποτε του απηύθυνα λέγοντάς του:

"Από Δούκας Βασιλιάς"...

Ο πλούτος που έχουμε μέσα μας είναι ο Τίτλος Τιμής μας και Βασιλιάς όποιος τον ξοδεύει "μετρητοίς" στην καθημερινότητα της Ζωής του...





3η μέρα: 
Εξερευνούμε το σπίτι, κοιμόμαστε σε κάθε γωνιά, πίνουμε το γάλα μας και ... ξεθαρρεύουμε!...






7η μέρα...
Το γατάκι μεταμορφώνεται σε Τιγράκι...













Νίκη...



Όταν δεν έχεις τίποτε να χάσεις
κερδίζεις τον Εαυτό σου
και όταν κερδίσεις τον Εαυτό σου
δεν χάνεις με τίποτα.