Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τρίτη, 9 Απριλίου 2013

~Κόσμημα Ελευθερίας~




Η εικόνα είναι κλεμμένη από τον Φίλο μου Σίγμα Πι..... {και το τραγούδι επίσης}
-------------------------

Ήταν υπόγειο το κελί.
Η Υγρασία λιπόθυμη μες στα χέρια μου,
χωρίς αποστείρωση, χωρίς προστασία,
να σπαρταράει θυμίζοντας θάλασσες,
να λιγοστεύει θυμίζοντας ξηρασία.

Είναι μεταδοτικές οι λιποθυμίες στα υπόγεια.
Είπα να σκάψω.
Το μέταλλο της επίστρωσης των τοίχων μειδίασε
χλευάζοντας τις χειροπέδες της Ζωής μου.

Δε με ξέρεις καλά!
Ξεντύθηκα και τίναξα τα μαλλιά.
Γυμνή, σε θερμοκρασία πυρετού,
ακούμπησα ολόκληρη
στην κρύα επιδερμίδα του περιορισμού μου.

Η λιποθυμία μεταδίδεται
και ο πυρετός επίσης.
Λιώνουν στα καζάνια του αναΒρασμού οι θωρακίσεις
και με το χρώμα που ξεβάφει η πυκνότητα του λευκόχρυσου
ζωγραφίζω στους τοίχους του κελιού ένα κόσμημα Ελευθερίας:

Σ’ ένα πεζοδρόμιο ένας φοιτητής ιατρικής
ξεγεννά  μία Ιδέα από το σφηνωμένο μυαλό ενός ανυποψίαστου.
Η κρυφή κάμερα της Τράπεζας καταγράφει το πρόσωπο της Ιδέας.
Ύποπτη!
Η εικόνα της μεταφέρθηκε στα υψηλά κλιμάκια αναγνώρισης.
Ο αστυνόμος συλλαμβάνει το μωρό.
Ο φοιτητής καταδικάζεται εις θάνατον.
Εγώ,
μάρτυρας υπεράσπισης και κατηγορούμενη,
κρατούμαι στο υπόγειο μιας ανάκρισης που όλο αναβάλλεται.

Η Υγρασία λιποθυμά μες στα χέρια μου.
Μεταδίδεται ο πυρετός στα υπόγεια.
Ευτύχημα!
Με πυρετό λιώνουν τα μέταλλα,
τα κάγκελα, οι χειροπέδες, οι κλειδαριές.

Λευτερώθηκα…………………………………..