Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.

Κάθε παραμύθι η ιδιωτική Αλήθεια του καθενός.
Ο Νους που επινόησε μία Ιδέα, ποτέ δεν επιστρέφει στις προηγούμενες διαστάσεις του.

Η ευθύνη..

~Η ευθύνη~
Για ό,τι γράφεται σ'αυτό το χώρο δεν ευθύνεται το χέρι που γράφει.
Ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο το Κίνητρο, που αδράχνεται μέσα από το σωρό του Μεγάλου Τίποτε,
από το ... χέρι που γράφει.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

...Χαμένες Αθωότητες...





Μη μου προσάπτεις την ευθύνη. Η Ζωή μόνη της κυλά. Ίσως να την είχα σταματήσει έξω από το μαγαζάκι, όπου οι Ψυχες ντύνονται Έρωτα. Όμως, σκούρα τα τζάμια των πολιτισμένων αιθουσών και δεν τόλμησα να δω πως ερωτεύονται οι άνθρωποι τα είδωλά τους στον ωραιοποιημένο καθρέφτη. Κι έτσι η Ζωή δε στάθηκε. Προτίμησε να πάει παρακάτω. Εκεί που η Άνοιξη ακόμη καθρεφτίζεται στα μάτια ενός Νάρκισσου, που ετοιμάζεται ν' αυτοκτονήσει, γιατί οι λίμνες στέρεψαν από ευαισθησία...

Η μόνη μας υγρασία ήταν η ευαισθησία μας. Εκεί πάνω γλιστρούσαμε παλινδρομικά στο Χρόνο και ανταμώναμε σε Νιότης Καλοκαίρια, ότι Έτος κι αν διανύαμε επί Γης...

Τώρα αλλάξαν λένε οι καιροί. Αγριέψανε οι Εποχές κι οι Άνθρωποι. Λειψυδρία ... και με σάλια στο Φιλί δεν καλύπτεται το κενό... Δεν γεμίζουν έτσι οι Θάλασσες με υγρασία Ευαισθησίας ...

Μη μου προσάπτεις την ευθύνη. Η Ζωή μόνη της κυλά. Ίσως να φταίω μόνο επειδή δεν κύλησα κι εγώ στην ίδια κατεύθυνση και πορεύτηκα ανάποδα, ψάχνοντας για Χαμένες Αθωότητες, τη στιγμή που όλες είχαν χαρίσει την παρθενιά τους στην Εύκολη Συγκίνηση...